กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 311 คนต่ำช้า
เว่ยซือหลวี่เหลือบมองเขาอย่างอ่อนแรง น้ำเสียงแหบต่ำ “นายสงสัยว่าฉันเป็นคนบ้าหรือ?”
*จะไม่ให้สงสัยได้อย่างไร* จ้าวหย่วนซานคิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมา
เขาฝืนยิ้มแล้วอธิบายเสียงนุ่ม “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่รู้สึกว่านายแบกชีวิตของสวี่ชิงอันไว้บนบ่าตัวเอง ความกดดันมันมากเกินไป ผ่อนคลายลงบ้าง
ย่อมดีกับร่างกาย”
แววตาดำสนิทของเว่ยซือหลวี่ลึกล้ำเกินไป ราวกับหมึกเข้มข้นที่ไม่มีวันเจือจาง
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “การได้ทำอะไรเพื่อสวี่ชิงอันต่างหากที่ทำให้ฉันสบายใจ หากวางตัวอยู่นอกเรื่อง กลับจะทำให้ฉันหมดอาลัยและหนักอึ้งกว่าเดิม”