กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 14 คล้ายคนคุ้นเคยกลับมา
สวี่ชิงอันผลักประตูเข้าไปอย่างกระวนกระวาย แล้วเดินไปที่ข้างเตียง
ผิวของเว่ยซือหลวี่ซีดเกินกว่าคนป่วยทั่วไป นิ้วยาวเรียวประสานกันวางอยู่บนผ้าห่ม เส้นเลือดบนหลังมือปรากฏให้เห็นราง ๆ ใต้ผิวหนัง
“คุณยังไหวไหม?”
สวี่ชิงอันยกชามข้าวต้มบนโต๊ะขึ้นมา พบว่ามันเย็นแล้ว
“ฉันเอาไปอุ่นให้”
“ทำไม?”
เว่ยซือหลวี่มีสีหน้ามืดครึ้ม ไม่มองเธอ ริมฝีปากบางซีดขาวเม้มเป็นเส้นตรง
“ถ้าคุณหมายถึงข่าวนั้น ฉันอธิบายได้”
สวี่ชิงอันวางชามข้าวต้ม แล้วลากเก้าอี้มาข้างเตียง