ตอนที่ 233 เรื่องเหลวไหลประหนึ่งนิทาน

น้ำเสียงของจ้าวอวิ๋นจิ่นที่ไพเราะเสนาะหูดุจธารน้ำพุใส ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาอยู่เสี้ยวหนึ่งค่อย ๆ ดังขึ้น “ในหมู่บ้านของพวกเจ้าแห่งนี้ อย่างไรเสียย่อมต้องมีบุคคลที่สามารถตัดสินใจและดูแลเรื่องราวต่าง ๆ ได้ดำรงอยู่กระมัง!”

หลินเสี่ยวอวี๋ที่ยามนี้ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนหลังหมูอ้วนตัวใหญ่นั้น รู้สึกเพียงว่ามีแรงกดดันอันทรงพลังและมิอาจขัดขืนสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ใบหน้า

นางสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ยามสายตาประสานเข้ากับจ้าวอวิ๋นจิ่น ยิ่งถูกแรงกดดันอันสูงส่งและเปี่ยมด้วยบารมีอย่างหาที่เปรียบมิได้ที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเขาสยบไว้