ตอนที่ 149 ตาเฒ่าสองคนถูกรุมทุบตีเสียอ่วม

อวิ๋นจือจือช้อนสายตาขึ้น มองนางลึกซึ้งคราหนึ่ง แววตามุ่งมั่นและจริงจังยิ่ง เอ่ยปากอย่างช้า ๆ ว่า

“เพราะข้าเพียงเสนอความคิดสร้างสรรค์และการออกแบบ มิได้มีส่วนร่วมในขั้นตอนการผลิตและวางจำหน่ายโดยตรง ดังนั้นเมื่อวันหน้าหาเงินได้แล้ว ข้าขอแบ่งกำไรเพียงสามส่วนก็พอเจ้าค่ะ”

ฮูหยินฉินที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้น ก็ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นแผ่วเบา จิบน้ำชาอย่างสง่างามคำเล็ก ๆ คำหนึ่ง จึงค่อยแย้มยิ้มตอบกลับว่า

“โรงปักผ้ากำมะหยี่ของพวกเรานี้ แต่ก่อนแทบจะดำเนินกิจการต่อไปไม่ไหวแล้ว หากมิใช่คุณหนูหยุนยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ไหนเลยจะมีภาพที่ฟื้นคืนชีพดังเช่นวันนี้ได้เล่าเจ้าคะ”