ตอนที่ 117 หรงหมัวหมัว? เอาเข็มมาแทงโฮสต์งั้นหรือ?

ยามดึกสงัด สรรพเสียงเงียบสงบ

“อย่า…… อย่าแทงข้า!”

อวิ๋นจือจือสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายในทันใด หน้าผากของนางเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดละเอียด ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อยเช่นกัน

“สร้างกรรมแท้ ๆ!”

นางสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบความหวาดกลัวและกระสับกระส่ายภายในใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง อวิ๋นจือจือก็ดึงสติกลับมา ค่อย ๆ คลานลงจากเตียง จากนั้นเดินไปเบื้องหน้าโต๊ะที่อยู่ไม่ไกล หยิบกล่องไม้ประณีตขึ้นมาเปิดออก แล้วนำสิ่งของข้างในออกมาอย่างระมัดระวัง

“เสี่ยวตงกวา รีบออกมาเร็วเข้า”

เสี่ยวตงกวาคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่านางจะเรียกมันในยามดึกสงัด ทว่าเมื่อเห็นสภาพของนางดูไม่ค่อยถูกต้อง จึงเอ่ยถามอย่างห่วงใยว่า