ตอนที่ 101 อยากกินหม่าล่าทั่ง รอชาติหน้าเถิด

หลัวฮวาเอินนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับเสียที

เขารู้ดีว่ากลิ่นหอมนี้ไม่มีทางมาจากโรงอาหารอย่างเด็ดขาด เพราะอาหารที่นั่นมีรสชาติอะไรกันเขาย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดี อีกทั้งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายเช่นนี้ พวกพ่อครัวเหล่านั้นไม่มีทางทำออกมาได้เลย

ตอนอาหารกลางวันเขาก็แทบไม่ได้กินอะไร ตอนนี้กลิ่นหอมเย้ายวนอันรุนแรงนี้ยิ่งปลุกหนอนตะกละในท้องของเขาให้ตื่นขึ้นมา

สวี่ซงไป๋ลูกสมุนตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างเห็นหลัวฮวาเอินประตูเปิดอ้าออกไป จึงรีบตามออกไปถามว่า “พี่ฮวาเอิน ท่านจะไปที่ใดหรือ”

“ไปหาของกินสักหน่อย”

หากมิใช่เพราะท่านพ่อยืนกรานจะให้เขามาเล่าเรียนในสถานที่ผีสางแห่งนี้ เขาย่อมไม่ยินดีมาทนอยู่ในที่ที่ไร้อิสรภาพราวกับคุกตารางเช่นนี้หรอก!