ตอนที่ 100 ทั้งชา ทั้งเผ็ด ทั้งร้อนลวก

มหาปรมาจารย์เสวียนเจินถึงขั้นดื่มน้ำซุปก้นชามของหม่าล่าทั่งจนหมดเกลี้ยง เขาเรอออกมาด้วยความอิ่มหนำสำราญใจ พลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสายว่า

“จือจือเก่งกาจเกินไปแล้วจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจะสามารถเปลี่ยนรากไม้ให้กลายเป็นเส้นรากเฟิร์นที่ลื่นนุ่มเหนียวนุ่มได้ถึงเพียงนี้”

จากนั้น เขาก็เอ่ยแบ่งปันสิ่งที่ค้นพบใหม่อย่างกระตือรือร้นว่า “ยังมีอีกนะ อาตมารู้สึกว่าดวงจิตวิญญาณของหม่าล่าทั่งนี้คือน้ำมันพริกราดพวกนี้ กินแล้วไม่เพียงแต่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งขจรขจาย ซ้ำยังไม่เผ็ดแสบปากแม้แต่น้อย”

เฮ่อทะเลตะวันออกได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงทัศนะอันเป็นเอกลักษณ์ของตน “เฒ่าชราผู้นี้คิดว่าเจ้ากล่าวถูกเพียงครึ่งเดียว หม่าล่าทั่งนี้ต้องผูกพันแนบแน่นกับความชาและความเผ็ด ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปมิได้”