กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 173 เวรเอ๊ย มนุษย์หมู
ลูกชายของชายชราไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน ตอนแรกที่เขาเปิดฟาร์มเลี้ยงหมูแห่งนี้ ถึงจะเรียกว่าฟาร์มได้อย่างไม่เต็มปากนัก แต่ก็ยังพอรับมือไหว
แต่เมื่ออายุมากขึ้น เรี่ยวแรงก็ไม่มากเท่าเดิม ความแม่นยำในการชำแหละเนื้อหมูก็แย่ลง เขาจึงรับจอมสังหารจากหมู่บ้านอื่นมา คนหนึ่ง ส่วนตัวเองรับผิดชอบเลี้ยงหมู พอมีหมูที่พร้อมส่งขายก็ให้จอมสังหารช่วยหั่นเนื้อหมู
ต้องยอมรับว่า อาศัยฝีมือเลี้ยงหมูนี้ เขายังใช้ชีวิตในหมู่บ้านได้ไม่เลว อย่างน้อยเงินก็มีมากขึ้น กินดื่มไม่ขัดสน บ้านที่อยู่ก็ด้อยกว่าหัวหน้าหมู่บ้านเพียงเล็กน้อย