กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 162 หัวใจเย็นราวกับทาลูกอมมินต์
หลังมนุษย์เงือกจากไป หลู่เหรินเจี่ยยืนอยู่หน้าต่างนานมากโดยไม่ขยับ เขาหันมองซ้ายขวาเป็นระยะ กลัวว่ามนุษย์เงือกตนนั้นจะกลับมาอีก
ทว่าเขายืนอยู่ตรงนี้นานจนเอวเริ่มแข็ง ลานด้านนอกก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีความเคลื่อนไหวใด
พระจันทร์เปลี่ยนเส้นทางจากเดิมแล้ว ดูท่าคงเป็นเวลาราวตีสาม
หลู่เหรินเจี่ยบีบหว่างคิ้ว ถึงเวลาผลัดเวรแล้ว
เขาปิดหน้าต่าง แล้วปลุกคังคังที่ยังกรนอยู่
คังคังดึงเสื้อคลุมของตัวเอง นั่งนิ่งงงอยู่หน้าโต๊ะ
“หาว...”
“ระวังหน่อย ตอนฉันเข้าเวรเมื่อครู่ เจอมนุษย์เงือก”
“? มนุษย์เงือก?”