กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 126 ล้อเล่นน่า ฮี่ฮี่ฮี่
อุโมงค์ลึกและมืดสลัว แสงไฟด้านหน้าเป็นสีขาวเย็น แต่สะท้อนกับผนังสีเทาแล้วก็ยังมืดมัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าไฟเหล่านั้นยังกะพริบวูบวาบ
ทุกคนบนรถโดยสารที่เพิ่งงัวเงียเพราะง่วงนอน ถูกเสียงอิเล็กทรอนิกส์นี้ปลุกจนสะดุ้งเฮือก
“บ้าเอ๊ย ไม่ใช่มั้ง เพิ่งออกจากรังเสือ ก็เข้าถ้ำหมาป่าอีกแล้ว?”
“ทำไมพอดันเจียนหนึ่งจบถึงต่อดันเจียนใหม่ทันที อ๊ากกกกก ฉันจะพังแล้ว”
“ไม่ทำแล้ว ต่อให้ตายแก่ตายไปก็ไม่ทำแล้ว!”
ทุกคนต่างโอดครวญ น่ากลัวเกินไปแล้ว เจี่ยซินสุ่ยไม่เห็นคนเป็นคนเลย!!!
ทว่าท่ามกลางเสียงโหยหวนที่ดังขึ้นรอบด้าน จู่ ๆ กระดาษสีสายรุ้งหลายเส้นก็ดีดตัวลงมาจากเหนือศีรษะ