กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 121 ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นมาก็อยู่ที่โรงเรียนแล้ว
“อะไรนะ?”
“น้องทุเรียนไม่กลับมาตลอดทั้งคืน?”
หลังอบรมหัวไชเท้าไม่วิ่งด้วยความรักอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างน่าสงสาร
“อืม หลังเธอออกไปดักรอฆาตกร ก็ไม่กลับมาอีกเลย”
“ระหว่างนั้นมีคนมาเคาะประตู บอกว่าตัวเองคือน้องทุเรียน แถมยังอยากให้ฉันออกไปคุยกันตามลำพัง”
“ฉันรู้สึกว่าน่าสงสัยจึงไม่ออกไป”
“ตอนนี้ฉันสงสัยว่าอาจเป็นฆาตกร”
เอเก้าสิบแปดจ้องหัวไชเท้าไม่วิ่งนิ่ง ๆ ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ... “งั้นก็คือน้องทุเรียนอยู่ในโถงทางเดินคนเดียวเมื่อคืน ทั้งยังไม่กลับบ้าน และอาจถูกฆาตกรจับตัวไปแล้วใช่ไหม?”
“แล้วนาย คู่หูของฉัน กลับใจดำหลับสบายอยู่ในห้อง ไม่ออกไปตามหาเธอสักหน่อย?”