กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 153 ฉันยังไม่เคยดีกับพ่อแท้ ๆ ขนาดนี้เลย
สุดท้ายกงเชียนฉื่อก็ถูกอาจารย์ฉินลากกลับห้องเรียนจนได้
ตอนนั้นห้องของพวกเขากำลังเรียนอยู่พอดี กงเชียนฉื่อเคาะประตูห้องเรียนเบา ๆ สายตาของทุกคนจึงหันมามองพร้อมกัน
“อาจารย์ครับ ขอรบกวนหน่อยนะครับ ผมมเข้าเรียนแล้ว”
ครูที่ยืนอยู่หน้าชั้นมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ
“ตอนนี้ใกล้จะเลิกเรียนแล้วนะ”
เขามองครูด้วยสายตาใสซื่ออย่างยิ่ง
“ถ้าอย่างนั้น...ขอโทษครับ ผมมาสายไปหน่อย?”
ครูปวดหัวจนแทบอยากกุมขมับ จึงโบกมือ
“เข้ามา ๆ”