บทที่ 117 กี่โมงนะที่ต้องตื่น! คุณแม่มู่พยักหน้า

บทที่ 117 กี่โมงนะที่ต้องตื่น!

คุณแม่มู่พยักหน้า

“นั่นสินะ ลูกชายคนโตของฉันก็พูดน้อยเกินไป ปกติก็เอาแต่ทำหน้าขรึม ๆ ฉันอยากคุยเรื่องในบ้านกับเขาบ้าง เขาก็ไม่ค่อยอยากฟัง วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่ที่บริษัทจัดการเอกสารต่าง ๆ โชคดีที่มีเสี่ยวหรวนเข้ามา ในที่สุดลูกชายที่ใช้ชีวิตเหมือนเครื่องจักรของฉันก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้ว”

คุณแม่ซูพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“จริงด้วย เสี่ยวหรวนเหมือนของขวัญที่สวรรค์ประทานมาให้พวกเราจริง ๆ ดูสิ ลูกชายเธอเปลี่ยนไปเยอะเพราะเสี่ยวหรวน ลูกชายฉันก็เหมือนกัน เมื่อก่อนตอนถ่ายละคร เขาจะต้องมีเวลาพักผ่อนเพียงพอทุกวัน ไม่อย่างนั้นอารมณ์เสียสุด ๆ