บทที่ 111 ลูกปัดหยก

บทที่ 111 ลูกปัดหยก

“เลิกงานแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

มู่เซินอุ้มเจ้าก้อนน้อยขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ตัดการสื่อสารท่ามกลางเสียงโวยวายของซูเหยียน สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งไร้ความเปลี่ยนแปลง ก่อนจะช่วยจัดเสื้อผ้าตัวน้อยของเสี่ยวหรวนให้เรียบร้อย

เขาลูบผมหยิกนุ่ม ๆ ของเสี่ยวหรวนเบา ๆ

ผมของเธอยาวขึ้นแล้ว จนเริ่มปรกดวงตาคู่สวยด้านหน้า

“ไปกันเถอะ คุณพ่อจะพาหนูไปห้างซื้อกิ๊บติดผม”

หน้าผากเล็ก ๆ และดวงตาของเสี่ยวหรวนสวยมาก พอผมยาวขึ้นก็ชอบปรกตาอยู่เรื่อย แบบนี้ไม่ดีต่อดวงตา สู้ใช้กิ๊บติดผมเก็บผมเอาไว้ดีกว่า

“ได้เลยค่ะ ผมของเสี่ยวหรวนยาวแล้ว รู้สึกไม่สบายตาด้วย”

เจ้าก้อนน้อยใช้มือเล็ก ๆ สางผมด้านหน้าอยู่สองสามครั้ง