กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 93 ฉันจะคืนให้พวกเขาทีละอย่าง
นิ้วของจี้หยวนเคาะลงบนที่วางแขน สีหน้าเย็นชาอย่างถึงที่สุด รอจนจี้ไป๋ไม่มีแรงแม้แต่จะตะโกนแล้ว เขาจึงเผยรอยยิ้มซีดเซียวและน่าขนลุกออกมา
“ฉันต้องขอบคุณนายไหม ที่เตือนฉันว่า นอกจากนายแล้ว ยังมีพ่อกับแม่ของนายอีก...เรื่องของนายฉันคืนให้แล้ว แล้วสิ่งที่พ่อกับแม่ของนายทำ ฉันควรคืนให้พวกเขายังไงดีล่ะ?”
เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับลมหนาวที่กัดกินถึงกระดูกพัดผ่านร่างของจี้ไป๋ไม่หยุด
ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า คนที่ดูสุขุมอ่อนโยนตรงหน้า แท้จริงแล้วน่ากลัวเพียงใด
จี้ไป๋ส่ายหน้า