กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 92 จี้หยวนเอาคืนคนสารเลว
ไม่เพียงเท่านั้น คอเสื้อที่เดิมติดกระดุมจนมิดของเขายังถูกเปิดออก เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่บนไหล่อันซีดขาว
ตอนที่คุยกับเสี่ยวหรวนเมื่อครู่ เขาจงใจปกปิดบาดแผลทั้งหมดเอาไว้ ดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงไม่เห็น
ไม่เห็นก็ดี จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
ตอนนี้จี้หยวนนั่งอยู่บนเตียง หลังจากตั้งใจบันทึกรูปของเสี่ยวหรวนเก็บไว้แล้ว เขาก็เงยหน้ามองไปทางประตูด้วยแววตาเย็นชา น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเย็นเยียบ
“เข้ามา”
ประตูห้องเปิดออก ชายร่างสูงใหญ่ผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า สวมเสื้อกาวน์สีขาวเข็นรถเข็นเข้ามา
“จี้ เมื่อกี้นายคุยกับใครน่ะ ถึงกับไล่พวกเราออกไปหมดเลย หรือว่ากำลังคุยกับสาวคนไหนอยู่?”
ชายหนุ่มร้องแซวทันทีที่เข้ามา