บทที่ 80 มู่เซินโยนสมุดเล่มเล็กให้ซูเหยียน

บทที่ 80 มู่เซินโยนสมุดเล่มเล็กให้ซูเหยียน

ซูเหยียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวตรง นิ้วมือวางลงบนคีย์เปียโนอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าที่ตอนแรกยังดูไม่ใส่ใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง

แม้จะเป็นใบหน้าเดิม แต่ซูเหยียนในตอนนี้กลับดูราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่

นี่ไม่เหมือนคุณพ่อที่เธอรู้จักเลย!

เจ้าก้อนนุ่มอ้าปากกลม ๆ ด้วยความตกตะลึง แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่านั้นยังอยู่ข้างหลัง

ทันทีที่เสียงโน้ตตัวหนึ่งดังขึ้น นิ้วมือของซูเหยียนกับเจียงจิ่นเฉิง ทั้งคนโตและเด็กน้อย ต่างก็ขยับไปตามคีย์อย่างคล่องแคล่วและสวยงาม

ผ้าม่านถูกสายลมพัดจนปลิว ลมอ่อน ๆ พัดเข้ามาจนเส้นผมของทั้งคู่พลิ้วไหว แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงอุ่น ๆ