กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 52 เจ้าก้อนนุ่มออกจากโรงพยาบาลแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงเรียก หานเฉินก็หันไปมอง ก่อนจะเห็นเด็กน้อยสองคนเดินเข้ามา
หานเฉินยิ้มแล้วพูดกับชายชรา
“อาการของคุณตอนนี้ก็ประมาณนี้ครับ กลับไปแล้วอย่าลืมทำจิตใจให้สงบ พยายามอย่าร้อนรนหรือหงุดหงิดมากเกินไปก็พอครับ”
ชายชรามองเขาด้วยความซาบซึ้ง จับมือข้างหนึ่งของหานเฉินเอาไว้และกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะมีคนเข้ามาประคองพาออกไป
เมื่อมองส่งชายชราออกไป รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าของหานเฉินเช่นเดิม นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบหลังมือเบา ๆ ดวงตาทอประกายวูบหนึ่ง
กระทั่งเสี่ยวหรวนกับเจียงจิ่นเฉิงเดินเข้ามา เขาจึงลดมือลง
“พวกหนูสองคนมาที่นี่ได้ยังไง?” หานเฉินถามเสี่ยวหรวนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เสี่ยวหรวนยื่นกระเช้าผลไม้ที่ถืออยู่ในมือให้เขา