บทที่ 45 ลิง

บทที่ 45 ลิง

เสี่ยวหรวนอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาปลอบ

“เสี่ยวไป๋ไป๋เด็กดี อดทนอีกหน่อยนะคะ คุณพ่อบอกว่าที่นี่คนเยอะมาก ถ้าเสี่ยวไป๋ไป๋วิ่งหายแล้วหาเสี่ยวหรวนไม่เจอ เสี่ยวหรวนต้องเสียใจมากแน่ ๆ”

ลูกหมาป่าตัวน้อยกว่าจะถูกเสี่ยวหรวนปลอบจนหายงอน พอถูกวางลงบนพื้นและเดินไปได้เพียงสองสามก้าว ก็สัมผัสได้ถึงสายตาเยาะเย้ยจากแมวขาวดำที่อยู่ข้าง ๆ

มันหันขวับไปส่งเสียงขู่ทันที

มองอะไร! ไม่เคยเห็นหมาป่าเดินขัดขาหรือไง!

“เหมียว ๆ ๆ...”

ลูกแมวเดินอย่างสง่างามด้วยท่าเดินแบบแมว ๆ หางสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี

มันเองก็ถูกคล้องสายจูงเหมือนกัน แต่เดินเหินคล่องแคล่วและดูสง่างามกว่ามาก

ผู้ชายหล่อเหลา เด็กน้อยหน้าตาน่ารักสองคน และสัตว์เลี้ยงแสนน่าเอ็นดูอีกสองตัว