กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 31 มู่อันผู้โชคร้าย
หลังจากมู่อันเข้ามาในบ้านแล้ว เขาก็เริ่มบ่นทันที
“พี่ชายก็จริง ๆ เลย ฉันเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขาแท้ ๆ ยังไม่ให้สิทธิ์เข้าบ้านอีก”
“คุณชายน้อยมาที่นี่มีธุระอะไรหรือครับ?”
พ่อบ้านยิ้มตามมารยาท สายตาอดไม่ได้ที่จะเลื่อนไปมองผมสีแดงสะดุดตาของเขา
ถ้านายน้อยเห็นเข้า คาดว่าคงหนีไม่พ้นโดนจัดการอีกแน่
“ไม่มีธุระแล้วฉันมาไม่ได้หรือไง?”
มู่อันมาถึงก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างสบาย ๆ
“ยังมีผลไม้อีกด้วย พี่ชายฉันรู้จักใช้ชีวิตแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
เขายื่นมือหยิบสตรอว์เบอร์รี่มาหลายลูกแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย