กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 29 เล่นเปียโนด้วยกัน
“ได้เลย”
เจียงจิ่นเฉิงลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ เด็กสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าเปียโนด้วยกัน แล้วเริ่มกินขนมขึ้นมา
ระหว่างที่กิน เสี่ยวหรวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองเจ้าของตัวใหญ่ตรงหน้าด้วยความสงสัย
“พี่จิ่นเฉิง นี่คืออะไรเหรอ?”
มืออ้วนป้อมกดลงบนแป้นเปียโนหนึ่งครั้ง เสียงดังติ๊งด่องขึ้นมา เธอรีบชักมือกลับทันที
“นี่คือเปียโน เสี่ยวหรวนไม่เคยเห็นเหรอ?”
หลังจากกินขนมข้าวเหนียวเสร็จ เจียงจิ่นเฉิงก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ ดึงมือของเสี่ยวหรวนมา แล้วค่อย ๆ เช็ดนิ้วมืออวบขาวของเธอทีละนิ้วอย่างใส่ใจ
เด็กน้อยนั่งนิ่ง ๆ ปล่อยให้เขาเช็ดมือให้ ดวงตากลมใสราวกับแก้วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม