บทที่ 27 พ่อคะ พวกมันเรียกว่าอะไรเหรอ

บทที่ 27 พ่อคะ พวกมันเรียกว่าอะไรเหรอ

หรวนหรวนยื่นโทรศัพท์ให้มู่เสินอย่างว่าง่าย จากนั้นก็มองเขาตาละห้อยขณะที่เขากดตัวเลขชุดหนึ่งลงไปในโทรศัพท์

“ต่อไปถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็โทรมาถาม ตั้งใจเรียนดี ๆ”

ตอนพูดประโยคนี้ สีหน้าของเขาดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของหรวนหรวน

หรวนหรวนกอดโทรศัพท์เอาไว้ พอเห็นคำว่า ‘พ่อ’ ที่เลื่อนขึ้นมาอยู่เหนือชื่ออาจารย์ของเธอ เธอก็กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าด้วยความดีใจ

“พ่อคะ หรวนหรวนโทรหาพ่อได้ตลอดเวลาเลยเหรอคะ? แล้วหรวนหรวนจะรบกวนเวลาพ่อทำงานไหมคะ?”

มู่เสินตอบด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

“ไม่รบกวน”

คราวนี้หรวนหรวนยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ เธอมองมู่เสินด้วยแววตาเป็นประกาย