กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 553 พี่สาว เม็ดลูกคิดของท่านแทบจะดีดใส่หน้าข้าอยู่แล้ว
ราตรี
ประดุจม่านหมึกผืนหนา ค่อยๆ แผ่คลุมลงมา
ดวงดาราซ่อนเร้น มีเพียงประกายแสงริบหรี่แวบวาบอยู่ไกลๆ เพียงไม่กี่จุด
สายลมราตรีพัดผ่านพงไพรข้ามหุบเขา โชยระบายผ่านทุกผืนปฐพี ทว่าคล้ายไม่อาจลบล้างความโหดร้ายทารุณที่เพิ่งบังเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ได้
ด้วยเกรงขามในบารมีของมนุษย์เซียนยุทธ์หลี่เซี่ยน
คนของสำนักพฤกษาเทพจึงล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว
ณ สมรภูมิในหุบเขา แม้ศึกสงครามจะยุติลงแล้ว
แต่ร่องรอยที่หลงเหลือไว้กลับชวนให้สะพรึงกลัวยิ่ง
โลหิตสีชาดชโลมผืนปฐพีจนแดงฉาน ปะปนไปกับใบไม้แห้งร่วงโรย