กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547 กล้าแตะต้องคนของข้า ไสหัวออกมา!
สายลมราตรีพัดผ่าน
พัดพาผ่านเส้นทางหลวงสายโบราณแห่งจงโจวสายนี้อย่างแผ่วเบา
สองฟากฝั่งของทางหลวง แมกไม้โบราณสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านและใบไม้ไหวเอนตามแรงลม
ใต้ฝ่าเท้า ดอกหญ้าและพงไพรพลิ้วไหวตามสายลม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ
ไม่ไกลออกไป เหล่าผู้ติดตามใต้บังคับบัญชาของจ้าวเสวียนจีต่างจับกลุ่มสามถึงห้าคน ล้อมวงพูดคุยกันสัพเพเหระอย่างประปราย
"เฮ้อ..."
เนิ่นนานผ่านไป จ้าวเสวียนจีจึงทอดถอนหายใจยาวออกมาแผ่วเบา
"ข้า พอจะเข้าใจแล้ว..."
หลี่หมิงเจ๋อยิ้มบางๆ มิได้เอ่ยคำใด