กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 546 มีคนไม่อยากเห็นพวกเจ้ามีชีวิตรอดกลับไป!
ยี่สิบวันให้หลัง
ราตรี
ต้าเฉียน จงโจว หุบเขาแห่งหนึ่งห่างจากนอกเมืองเหวินเต๋อไปราวๆ ยี่สิบลี้
สรรพสิ่งเงียบสงัด
แสงจันทร์ดั่งสายน้ำ สาดเทลงมาทะลุผ่านม่านเมฆอันเบาบาง ทอประกายพร่างพรายลงสู่ทุกซอกทุกมุมของหุบเขา
แสงสีเงินลูบไล้ผ่านแนวเทือกเขาอันคดเคี้ยว ความสูงชันดั่งสัตว์ร้ายยักษ์พลันแปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลลงหลายส่วน
ณ ส่วนลึกของหุบเขา ไอหมอกบางเบาหลายสายลอยอ้อยอิ่ง คลอเคลียผสานกับแสงจันทร์ แต่งแต้มให้ดินแดนอันเงียบสงบแห่งนี้เปี่ยมมนต์เสน่ห์ดั่งภาพฝัน
ภายในหุบเขา ธารน้ำไหลริน ใสกระจ่างจนมองเห็นก้นธาร แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ