กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 542 ไม่ใช่สิ ท่านปรมาจารย์ ท่านรีบหุบปากเถอะ!
เช่นนี้เอง เวลาผ่านไปอีกสองวัน
จงโจว สำนักเสวียนชิง
ยามนี้
แสงอรุณแรกแย้ม ขอบฟ้าค่อยๆ ถูกแต่งแต้มด้วยสีครามอมม่วงอันอ่อนละมุน ดั่งปลายพู่กันอันประณีตที่สุดของธรรมชาติที่จรดวาดลงบนผืนผ้าใบไร้ขอบเขตอย่างแผ่วเบา
ตะวันยามเช้าค่อยๆ โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นขึ้นมาเสี้ยวหนึ่งอย่างเงียบเชียบ
ชั่วพริบตา...
ประกายแสงสีทองนับหมื่นสายสาดส่องซัดส่ายดั่งเกลียวคลื่น ทะลวงผ่านม่านหมอกบางเบา ทอดลงสู่สำนักเสวียนชิงที่กำลังหลับใหล
แสงตะวันดั่งสายธารนี้ แผ่วพลิ้วชโลมไล้ผ่านหอระเบียงโบราณทุกหลัง ใบไผ่เขียวขจีทุกใบ และทางศิลาคดเคี้ยวทุกสายอย่างอ่อนโยนและเงียบสงบ
ไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ช่องว่างระหว่างกิ่งใบมีจุดแสงทอดประกายลงมาประปราย