กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512 สะใจนัก ให้เจ้านี่ได้สมใจอีกคราแล้ว
สิ้นเสียงของหลัวซินหู่
เหล่าสาวกที่ถืออาวุธในมือเริ่มก้าวประชิดเข้ามาอย่างช้าๆ
ฝีเท้าของพวกมันพร้อมเพรียงและหนักแน่น แต่ละก้าวล้วนเหยียบย่ำจนผืนดินสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงอาวุธกระทบเกราะเหล็กดังระงมไม่ขาดสาย ประหนึ่งบทเพลงโหมโรงแห่งมัจจุราชที่บรรเลงขึ้นข้างหู
บรรยากาศบนลานกว้างพลันตึงเครียดและกดดัน ในอากาศคล้ายตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลหิต
หัวใจของทุกคนแขวนไว้ที่คอหอย ต่างกลั้นหายใจ ราวกับว่าแม้เพียงสายลมพัดผ่านแผ่วเบาก็ยังทำให้พวกเขารู้สึกกระสับกระส่ายได้
"ยามนี้จะทำอย่างไรดี"
ต้วนจิ้วซุ่ยมองดูผู้คนที่ค่อยๆ ล้อมเข้ามาอย่างจนปัญญาไม่อาจตัดสินใจได้ จึงเอ่ยถามจางเจี่ยวข้างกายด้วยเสียงแผ่วเบา