กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 505 ไม่ชอบมาพากล ไม่ชอบมาพากลเอามากๆ
"ยังจะมีอะไรได้อีกเล่า..."
จางเต้ากว่างเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
"หลังจากที่หลี่เซี่ยนกำจัดสวีมู่ได้อย่างเด็ดขาดแล้ว ย่อมต้องมาหาพวกเรา เจ้าคิดดูให้ดีเถอะว่ายามที่หลี่เซี่ยนพบหน้าเจ้า จะบังเกิดจิตสังหารต่อเจ้าหรือไม่!"
"นี่...."
วาจานี้ ทำเอาอดีตเจ้าลัทธิจิ่วเจินซึ่งบัดนี้คือหม่าเจินหงถึงกับอึ้งงันไปในทันที
"คงไม่หรอกกระมัง ข้ากับเขาไร้ความแค้นไร้ข้อบาดหมาง จะมาฆ่าข้าอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไร!"
ถูกคำพูดที่ไร้ปี่ไร้ขลุ่ยของจางเต้ากว่างทักเข้า หม่าเจินหงก็พลันเสียขวัญไปชั่วขณะ
"ฮึ!"
จางเต้ากว่างมองสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนไม่แยแส ทว่าแท้จริงในใจกลับตื่นตระหนกจนแทบบ้า อดไม่ได้ที่จะแค่นยิ้มเย็นชาพลางกล่าว