เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 480 คิดจะใช้กระบวนท่าต่อเนื่องไร้สิ้นสุดใต้แสงจันทร์กับข้าอย่างนั้นรึ?
ลมพายุคำรามกู่ร้อง
เมฆทมิฬแผ่คลุมประดุจม่านสีดำผืนหนาหนัก กดทับทั่วทั้งผืนนภา
“ฮ่าๆๆ อย่างเจ้าน่ะหรือคิดจะมาเป็นผู้กอบกู้โลก?”
คำพึมพำกับตนเองของหลี่เซี่ยนแว่วเข้าสู่หูของสวีมู่อย่างครบถ้วนทุกถ้อยคำ จนเขาไม่อาจหักห้ามใจมิให้ตบมือหัวเราะร่าออกมาได้
สวีมู่ลอยตัวอยู่สูงขึ้นไปบนเวหา ร่างแทบจะกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับเมฆดำที่กำลังม้วนตัวปั่นป่วน
เงาร่างของเขาเลือนรางวูบวาบ ทว่าดวงตาสีเลือดคู่นั้นกลับลุกโชนประหนึ่งเปลวเพลิง จับจ้องมองหลี่เซี่ยนเบื้องล่างอย่างดุดันอำมหิต
สุรเสียงของสวีมู่ดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาด สั่นสะเทือนจนทั่วทั้งเขาฝูหู่สั่นไหวระริก
“เจ้าจงไปคิดหาวิธีทำลายค่ายกลของเปิ่นจั้วจะดีกว่า มิเช่นนั้น เปิ่นจั้วจะหลอมพวกเจ้าทุกคนให้กลายเป็นเถ้าธุลีเสีย!”
สิ้นเสียงวาจา ค่ายกลใหญ่ประหนึ่งได้รับชีวิตใหม่ พลันหมุนวนขับเคลื่อนด้วยความเร็วอันดุดันเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้น