กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 465 เมฆทมิฬ!
ครืนครืน!!
ท่ามกลางผืนฟ้ายามราตรี สายอัสนีบาตนับไม่ถ้วนแลบแปลบปลาบพาดผ่าน
ทันใดนั้นเอง...
ประกายกระบี่สว่างเจิดจ้าถึงขีดสุดสายหนึ่งพลันฟาดฟันลงมาจากขอบฟ้า ราวดั่งธารดาราเทลงมา ผ่าตรงเข้าใส่ยอดเขาหนึ่งแห่งบนเขาฝูหู่อย่างเงียบงันไร้สุ้มเสียง
ประกายกระบี่สายนี้คมกริบไร้ใดเปรียบ เพียงพริบตาเดียวอันเงียบเชียบ ก็ผ่ายอดเขาหนึ่งในเทือกเขาฝูหู่ออกเป็นสองซีก
เห็นเพียงจุดที่ปราณกระบี่กวาดผ่าน ศิลาผาพลันถูกเฉือนขาดในพริบตา เศษหินปลิวกระจัดกระจาย เทือกเขาถล่มทลาย บังเกิดเป็นร่องลึกน่าสะพรึงกลัว
“ฮึ! กลเม็ดไร้ราคา! ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าเปิ่นจั้วงั้นหรือ?”
ในขณะเดียวกัน อริยจุนจิ่วเจินก็แค่นเสียงเย็นชาขึ้นคราหนึ่ง