เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 ข้าศึกบุก!
ราตรีมืดมิดดั่งหมึกข้นดำ ทอดเงาเงียบงันลงสู่เบื้องล่างเขาฝูหู่
ภายนอกค่ายใหญ่กองทัพเฉียน
หุ่นเชิดศพที่ลัทธิบัวเขียวรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตตนแล้วตนเล่าแหวกผืนดินผุดขึ้นมา ใบหน้าของพวกมันแข็งทื่อ ดวงตากลวงเปล่า ทั่วร่างส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้ง
หุ่นเชิดศพเหล่านี้ทะลักออกมาราวกับเกลียวคลื่นบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงคำรามทุ้มต่ำในลำคอ พุ่งทะยานตรงเข้าใส่ค่ายใหญ่ของกองทัพเฉียน
หุ่นเชิดศพทุกตนคล้ายดั่งถูกอัดฉีดด้วยขุมพลังลี้ลับบางอย่าง แม้ท่วงท่าจะแข็งทื่อ ทว่าความเร็วกลับดุดันปราดเปรียวผิดธรรมดา
สองมือของพวกมันไร้ซึ่งอาวุธใด มีเพียงร่างเนื้อเยี่ยงสัตว์ร้ายที่โถมเข้าปะทะ ร่างกายที่รุดไปข้างหน้ากวาดสายลมหวีดหวิวเกรี้ยวกราด ราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งกีดขวางเบื้องหน้าให้แหลกลาญ
“ฆ่า!!!”