เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 คนเราย่อมต้องเปลี่ยนไป ข้าเองก็มิใช่ข้อยกเว้น!
ในชั่วพริบตานั้น หัวใจของอริยจุนจิ่วเจินราวกับถูกความหวาดกลัวดั่งพายุคลั่งโหมซัด สั่นระรัวอย่างบ้าคลั่ง แทบจะทะลักออกจากอกและจุกขึ้นมาถึงลำคอ
สายตาเบื้องหน้าของเขาพร่ามัว ในสมองผุดผลลัพธ์ที่เป็นไปได้สารพัดประการขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ราวกับได้เห็นสายตาอันเฉียบคมและแผ่นหลังอันเย็นชาของท่านพ่อ หลังจากที่ตนเองสารภาพความจริงออกไปแล้ว
เขาถึงขั้นเริ่มเพ้อฝันว่า ควรจะอ้อนวอนขอการอภัยจากท่านพ่อ หวังว่าท่านพ่อจะเห็นแก่สายเลือดความผูกพันแล้วละเว้นตนสักคราหรือไม่
ทว่าความคิดเช่นนั้นเพียงแวบผ่านเข้ามาในหัว ก็ถูกเขากดข่มลงไปอย่างรวดเร็ว
อริยจุนจิ่วเจินล่วงรู้ถึงนิสัยของบิดาตนเป็นอย่างดี นั่นคือจอมเจ้าเล่ห์ร้ายลึกที่แม้ยามพูดคุยหัวเราะร่วนก็ยังแฝงกลลวงอันลึกล้ำเอาไว้