กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440 เจ้าหนุ่มนี่ ช่างรู้ความยิ่งนัก
เฮือก!
เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร ถึงได้กล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับพญามังกรหลี่?
เมื่อเยี่ยนเสี่ยวลิ่วเห็นดังนั้น ในใจก็พลันตระหนกวาบ
เขาไม่รู้นิสัยใจคอของพญามังกรหลี่ แต่เขารู้ดีว่า ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวและยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเช่นนี้ หากบันดาลโทสะขึ้นมา ผลลัพธ์ย่อมเกินกว่าจะคาดคิด
อย่าว่าแต่ป่าผีหมอกกลืนกินเลย แม้กระทั่งหุบเขาอิงจุ่ยแห่งนี้ ก็คงมิวายถูกราบเป็นหน้ากลอง
คิดได้ดังนี้ เขาจึงไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายเกิดความเข้าใจผิด จึงรีบปั้นหน้ายิ้มประจบ ก้าวขึ้นหน้าไปอธิบายด้วยตนเองทันที
"ท่านผู้คุมกฎโปรดระงับโทสะ เมื่อครู่พวกข้าเพียงแค่ไปปลดทุกข์มา ไม่นึกว่าจะเสียเวลาไป ขอท่านผู้คุมกฎโปรดอภัยในความสะเพร่าของพวกเราด้วยขอรับ"