กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 435 เวลานี้ อย่าได้เอ่ยปาก...
ภายในถ้ำ ปากโลหิตขนาดมหึมาอ้ากว้าง ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้งประหนึ่งเหวลึก
ปากยักษ์บานนั้น หลังจากกลืนเจ้าแท่นผู้นั้นลงไปแล้ว ดูเหมือนว่าปากโลหิตนี้จะยังไม่หนำใจ
มันตวัดลิ้นยาวเหยียดออกมาอย่างยังไม่สมอยาก เพียงม้วนตวัดเบาๆ ก็นำศพของราชันศักดิ์สิทธิ์บัวเขียวไร้มายาที่ไร้ลมหายใจอยู่ข้างๆ กลืนหายเข้าไปอย่างง่ายดาย
หลังเสร็จสิ้นทั้งหมด ปากโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวก็ค่อยๆ หดกลับลงไปใต้พื้นดินโดยไม่หลงเหลือร่องรอยไว้แม้แต่น้อย ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
บรรดาเจ้าแท่นโดยรอบที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างตื่นตระหนกจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"นี่... นี่มันตัวบัดซบอะไรกัน"