เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388 เจ้าซ่อนตัวได้ไม่มิดชิดเหมือนข้าในตอนนั้นหรอกนะ
บุรุษผอมสูงแววตาอำมหิตผู้นั้นนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้อันวิจิตรหรูหรา สายตาคมกริบดุจใบมีด ทั้งเฉียบคมและเย็นเยียบ
เขากวาดตามองคนอ้วนผู้สวมอาภรณ์หรูหราใช้ชีวิตสุขสบายอยู่แทบเท้า มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้มอันเย็นยะเยือก
คนอ้วนผู้นั้นในยามนี้กำลังมีสีหน้าตื่นตระหนก ทั้งโศกเศร้าและเคียดแค้นกรีดร้องออกมา ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
"ทำไมรึ เห็นโลหิตจากขั้วหัวใจของพวกลูกๆ หลานๆ ตัวเองแล้ว เจ้าถึงได้ร้อนใจขึ้นมารึไง"
บุรุษผอมสูงเอ่ยถามเย้าแหย่
"อื้อๆๆ!"
คนอ้วนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งคลุ้มคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่ถูกยั่วโทสะ เขาส่งเสียงร้องครางอืออาไม่เป็นภาษา ร่างกายดีดดิ้นกระดอนไปมาไม่หยุดดั่งมัจฉาที่ถูกตกขึ้นมาบนฝั่ง พยายามจะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการ