เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 ศิลปะ ก็คือการระเบิด!
วิชาอิทธิฤทธิ์ตราพลิกฟ้านั้นประหนึ่งครอบครองพลังอันไร้สิ้นสุด ความเร็วที่มันกดทับลงมา ดูเผินๆ คล้ายเชื่องช้า ทว่าแท้จริงแล้วกลับรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ชั่วพริบตาเดียว ฝ่ามือยักษ์สีทองมหึมาไร้ใดเปรียบก็รี่เข้ามาอยู่เบื้องหน้า ราวกับจะบดขยี้สรรพสิ่งให้แหลกลาญ
"อ๊ากกก—"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เหล่ามารปีศาจร่างกำยำใหญ่โตที่อยู่ใกล้ฝ่ามือยักษ์สีทอง เพียงถูกเฉียดผ่านแผ่วเบา ก็พลันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน สลายสิ้นไประหว่างฟ้าดิน
เสียงร้องโหยหวนของพวกมันก้องสะท้อนในอากาศ ชวนให้ขนพองสยองเกล้า
อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของวิชาอิทธิฤทธิ์นี้ทำให้เหล่ามารปีศาจทั้งหมดอกสั่นขวัญแขวน แววตาของพวกมันเผยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ในใจมิอาจบังเกิดความคิดที่จะต่อต้านได้แม้แต่เศษเสี้ยว