กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 346 ข้าไม่เคยนับเป็นศิษย์เอกของเขาเสียหน่อย!
วัตถุสีดำทะมึนนั้นกลิ้งขลุกขลุกบนผืนทรายไปหลายตลบ ก่อนจะหยุดนิ่งลงท่ามกลางสายตาของทุกคน
ยามที่มันหยุดนิ่ง กลิ่นคาวเลือดจางๆ พลันค่อยๆ โชยตลบอบอวล ชวนให้ผู้คนรู้สึกคลื่นเหียนพะอืดพะอมขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
จวบจนบัดนี้ ทุกคนถึงได้มองเห็นชัดตาว่าสิ่งของบนพื้นนั้น แท้จริงแล้วคือศีรษะมนุษย์ที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตหัวหนึ่ง
"นี่มัน..."
ทุกคนต่างมองหน้าสบตากันอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
ครั้นเพ่งสายตามองดูให้ชัดอีกครา ซาจี๋เสียงจึงได้เห็นว่าศีรษะบนพื้นหัวนั้น แท้จริงแล้วก็คือศีรษะของเถี่ยจื้อซิน
"ไฉนจึงเป็นเขาไปได้ เขามิใช่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ใน...ที่กบดานอีกแห่งของข้าหรอกหรือ"