กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 ข้าหัวเราะเยาะที่เจ้าไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนาเพียงใด!
"มิใช่รึ?"
ซาจี๋เสียงขมวดคิ้วแน่น แววตาวูบไหวด้วยความกังขา
เขาปรายตามองเหยียนเสี่ยวชิง มุมปากยกยิ้มเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
"เจ้ายังพร่ำบอกอยู่ปาวๆ ว่ารู้แจ้งถึงขั้วอำนาจในผืนทะเลทรายของเราประดุจฝ่ามือ บัดนี้กลับกล่าววาจาเหลวไหลไร้สาระเช่นนี้ออกมา เจ้าว่ามาสิ ยังมีขั้วอำนาจใดจะแข็งแกร่งไปกว่าเมืองเหลยมู่อีก? ข้าอยากจะฟังนักว่าเจ้าจะพล่ามสิ่งใดออกมาได้อีก"
เหยียนเสี่ยวชิงยิ้มน้อยๆ ชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจาไม่กี่คำออกมาแผ่วเบา
"ทัพชายแดน ต้าเฉียน!"
"เอ่อ... เจ้า..."
สีหน้าของซาจี๋เสียงพลันแข็งค้าง คำโต้แย้งที่มาจ่ออยู่ริมฝีปากจำต้องกลืนกลับลงท้องไป