เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 เฝ้ารอเหยื่อติดเบ็ดอย่างเงียบงัน!
เมื่อพ้นด่านหลงเหมิน ผ่านโรงเตี๊ยมหลงเหมินที่ถูกทิ้งร้างไปแล้ว มุ่งหน้าต่อไปทางทิศตะวันตก ข้ามผ่านผืนทะเลทรายโกบีอันรกร้างไกลหนึ่งร้อยห้าสิบลี้ ก็จะแลเห็นกระท่อมดินเรียงรายเป็นแนวยาวที่ปลูกสร้างพิงเนินผาทราย
กระท่อมดินเหล่านี้มีสีเดียวกับผืนทรายสีเหลืองบนพื้นดิน ราวกับเป็นผลงานสรรค์สร้างของธรรมชาติที่กลมกลืนเข้ากับผืนทะเลทรายแห่งนี้อย่างแนบเนียน
หากไม่สังเกตจำแนกให้ละเอียดรอบคอบ ย่อมเข้าใจผิดคิดว่าพวกมันเป็นเพียงเนินทรายขนาดใหญ่ที่เงียบสงบกองแล้วกองเล่า
เรือนพักที่ดูคล้ายเนินดินเหล่านี้ แม้ภายนอกจะดูธรรมดาสามัญ ทว่าแท้จริงแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษจริงๆ
ผู้เป็นเจ้าของพวกมัน คือกลุ่มคนที่มีเบื้องหลังซับซ้อนและดำเนินวิถีชีวิตแปรผันไม่แน่นอน
ยามมีงานทำ พวกเขาก็คือช่างตีเหล็กฝีมือเยี่ยมยอด ผู้ถือค้อนเหล็กและสวมผ้ากันเปื้อนเปรอะคราบน้ำมัน