กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 สองขุนพลเทพผู้อัดอั้นตันใจ!
เก็บมันไว้ทำไมกัน??
สวีหลงฉีขมวดคิ้วแน่น มองดูหลี่เซี่ยนด้วยความฉงน พลางเอ่ยถามอย่างกังขา "มีประโยชน์รึ? เก็บมารตนนี้ไว้ยังมีประโยชน์อันใดอีก?"
หลี่เซี่ยนยิ้มบางๆ แววตามีประกายเจ้าเล่ห์วาบผ่าน เขาเอ่ยอธิบายเสียงเรียบ "ย่อมมีประโยชน์แน่ พวกเรายังต้องอาศัยเจ้าหมอนี่กลับแคว้นปีศาจไปส่งข่าวให้พวกมันอยู่นะ"
ส่งข่าวรึ?
สวีหลงฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจกระจ่างในทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
"เจ้าพูดมีเหตุผล!"
เขาพยักหน้า พอจะเข้าใจเจตนาของหลี่เซี่ยนได้คร่าวๆ
ยามนี้ มารวานรเฒ่าที่อยู่ไม่ไกลยังคงยืนตะลึงงันอยู่ที่เดิม สีหน้าเต็มไปด้วยความทำตัวไม่ถูก