เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 เจ้าหมอนี่ เก็บไว้ยังมีประโยชน์
ราตรีกาลมืดมิดดั่งน้ำหมึก
สายลมแห่งทะเลทรายประหนึ่งสัตว์ร้ายคำรามก้อง โหมกระหน่ำผืนทรายทุกกระเบียดนิ้วอย่างไร้ความปรานี
นกยูงเฒ่ายืนอยู่ท่ามกลางพายุทราย สองตาของเขาทอประกายแสงจางๆ ในความมืดมิด
เขาแผ่ประสาทสัมผัสรับรู้ โคจรพลังปราณแท้และพลังเวทที่หลงเหลืออยู่ไม่มากในร่าง ค้นหาร่องรอยของตงหวงหย่งฮ่าวท่ามกลางพายุทรายแห่งผืนทะเลทรายนี้
รัชทายาทผู้นั้นรับการโจมตีของสวีมู่เข้าไปเต็มๆ ซ้ำยังถูกหลี่เซี่ยนฟาดกระบองใส่ทีเผลอ ได้รับบาดเจ็บสาหัสยิ่ง ลมหายใจรวยริน คาดว่ายามนี้คงยังมิได้สติ
ในที่สุด...
เขาก็หาตงหวงหย่งฮ่าวพบ
รัชทายาทแคว้นปีศาจผู้เคยสง่างามน่าเกรงขามและสูงส่งเหนือผู้ใดในอดีต ยามนี้กลับนอนทอดร่างอยู่บนผืนทราย ใบหน้าซีดขาว ลมหายใจแผ่วเบารวยริน