เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 ตัวตนอันพิศวง
"เสวี่ยเอ๋อร์ ที่แท้เจ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย!"
ภายในลานเรือน สายลมยามราตรีแห่งทะเลทรายยังคงพัดหวีดหวิวอย่างต่อเนื่อง
สวีหลงฉีเงยหน้าขึ้น มองดูผืนฟ้ายามราตรีเหนือผืนทรายกว้างใหญ่ บังเกิดความรู้สึกเคลิบเคลิ้มเลื่อนลอยราวกับผ่านพ้นมาชั่วชีวิตหนึ่ง
แม้ในใจของเขาจะคอยภาวนาให้ข่งเสวี่ยยังมีชีวิตอยู่มาโดยตลอด ทว่าเมื่อได้ยินข่าวว่านางยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ความตื่นเต้นสะเทือนอารมณ์ในใจก็ยังคงโหมกระหน่ำดั่งเกลียวคลื่นคลั่ง ไม่อาจสงบลงได้โดยง่าย
เบื้องหลัง กัวหวายซานรู้ความยิ่งนักจึงมิได้เอ่ยปากรบกวนบิดาบุญธรรมของตน
"เสวี่ยเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้ายังไม่ตาย ไฉนจึงไม่เคยมาพบข้าเลย หรือว่าเจ้ายังคงผูกใจเจ็บแค้นข้าอยู่?"
สวีหลงฉีขมวดคิ้วแน่น เดินก้าวไปมา พลางครุ่นคิดในใจ