เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 บนหัวเขียวขนาดนี้เชียวหรือ?
เมื่อเห็นองค์รัชทายาททรงมีท่าทีเด็ดเดี่ยว ข่งเชวี่ยเองก็ไม่ยินดีจะยื่นมือเข้าช่วย ด้วยความจนปัญญา มารวานรเฒ่ากับมารกระทิงจึงได้แต่ยอมรามือ ล่าถอยออกมาอย่างกระฟัดกระเฟียด
"ตอนนี้จะทำอย่างไรต่อ?"
เมื่อออกมาจากค่ายกลใต้ดิน มารกระทิงมองดูท้องฟ้ายามราตรีเหนือผืนทะเลทรายด้วยสีหน้าเลื่อนลอย แล้วเอ่ยถามอย่างแห้งแล้ง
"จะทำอย่างไรได้ ก้าวไปทีละก้าวแล้วค่อยว่ากันเถอะ!"
มารวานรเฒ่าถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง มองดูราตรีกาลอันเวิ้งว้างนี้แล้วก็รู้สึกมืดแปดด้าน ไร้ทิศทางโดยสิ้นเชิง
ขุนพลเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยโลดแล่นทั่วทั้งแคว้นปีศาจ กลับต้องตกอับมาถึงขั้นนี้
เรื่องพรรค์นี้ หากพูดออกไป เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดเชื่อ
"แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดกัน?" มารกระทิงถามอีก
มารวานรเฒ่าใคร่ครวญดูแล้วจึงค่อยๆ เอ่ย "หาที่พักลงหลักปักฐานก่อน ทางที่ดีควรอยู่ห่างจากเจ้าหลี่เซี่ยนนั่นสักหน่อย แต่ก็ต้องสะดวกให้พวกเราคอยสอดแนมเจ้าหลี่เซี่ยนนั่นได้ด้วย!"