เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291 หากเจ้าไปเสียตอนนี้ ข้ายังไว้ชีวิตเจ้าได้สักสาย!
บนพื้นทรายข้างกายโอวหยางเทียนชง มีบุรุษร่างกำยำผู้หนึ่งนั่งกึ่งเอนกาย ผิวหน้าดำมะเมื่อมดั่งเขม่าก้นหม้อ
"ฮี่ๆๆ... ไม่เป็นไรหรอก!"
ชายผู้นั้นเอ่ยพลางหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่ปากยังคงเคี้ยวกลืนเนื้อสดคละคลื่นโลหิตซึ่งมิรู้ว่าเฉือนมาจากส่วนใด
"มิใช่ว่าเจ้าส่งลูกชายไปจับนังผู้หญิงของหุบเขาราชาผีที่โรงเตี๊ยมหลงเหมินหรอกรึ ดูเวลาแล้วก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว อย่าได้ร้อนใจไป กินอะไรรองท้องก่อนเถอะ!"
ขณะพูด เขายังยื่นแขนข้างหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดในมือส่งให้แก่โอวหยางเทียนชง
เจ้าสำนักเขาอูฐขาวมองดูท่อนแขนอาบเลือดในมืออีกฝ่าย พลันรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาในอก
มารดามันเถอะ พวกเจ้ามันเดรัจฉานกินเนื้อกลืนเลือด แต่ข้าหามิใช่สัตว์เดรัจฉานเช่นนั้นไม่