กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 290 ข้าก็อยากได้บ้าง!
"รีบไปเร็ว!"
เมื่อเห็นว่าวิชาเวทของตนได้ผล เฉินหลงกลับมิกล้ารั้งอยู่ อาศัยจังหวะช่องว่างนี้ รีบกวักมือเรียกสหายข้างกายให้รีบหนีไป
"ลูกพี่มิใช่ว่าสะกดเขาไว้ได้แล้วหรือ เหตุใดจึงไม่ฉวยโอกาสนี้สั่งสอนเจ้าหลี่เซี่ยนนั่นเสียหน่อย ไฉนต้องหนีด้วยเล่า"
เหม่าทู่ยังเยาว์วัย ไร้ซึ่งประสบการณ์ ครั้นได้ยินจึงอดเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจมิได้
"แม่หนูเอ๋ย ช่างโง่เขลานัก!"
ซื่อเสือยิ้มอย่างจนใจ คว้าตัวนางขึ้นมาได้ก็ทะยานหนีเตลิดไปแดนไกลทันที
"คนน่าสะพรึงกลัวระดับพญามังกรหลี่ กายเนื้อแทบจะทัดเทียมกับมหาปีศาจขอบเขตเข้าสู่อริยะ ลำพังเพียงวิชาเวทเดียวของลูกพี่ ย่อมไม่อาจสร้างบาดแผลอันใดให้แก่เขาได้หรอก!"
"เอ๊ะ เช่นนั้นหรือ"