กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 286 เรียกพายุบันดาลฝน อิทธิฤทธิ์ดั่งเซียน
ซ่าๆ...
โดยมีโรงเตี๊ยมหลงเหมินเป็นศูนย์กลาง ภายในรัศมีเกือบห้าลี้ สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง
ยามฝนห่าใหญ่ตกลงมา ผู้คนที่กำลังเข่นฆ่าเอาเป็นเอาตายอยู่หน้าโรงเตี๊ยม ในชั่วขณะนี้ต่างก็หยุดมือลงโดยมิได้นัดหมาย แล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้าพลางโห่ร้องยินดี
"ฝนตกแล้ว!"
"ดียิ่งนัก ในที่สุดฝนก็ตกแล้ว ไฟดับแล้ว!"
คนทางฝั่งโรงเตี๊ยมมองดูกองเพลิงที่ถูกสายฝนสาดซัดจนมอดดับ ต่างก็ปีติยินดียิ่ง
สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในผืนทะเลทรายแห่งนี้ ก็คือน้ำ
ในบรรดาคนกลุ่มนี้ บางคนถึงกับไม่ได้อาบน้ำมาเกือบสามเดือนแล้ว
ยามนี้เมื่อเห็นฝนตก บางคนถึงกับอยากจะถอดเสื้อผ้าโถมกายเข้าไปชำระล้างคราบไคลท่ามกลางสายฝนให้สิ้นซาก