เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246 หรือว่า เจ้าควรรีบหนีไปเสียดีกว่า!
ภายในลานเรือนใหญ่ของจวนตระกูลเถี่ย หลี่เซี่ยนเอามือไพล่หลัง ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เจิ้งเหลิ่งชิวลงมือตามอำเภอใจ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายผ่อนลมหายใจคล้ายยกภูเขาออกจากอก บนใบหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มหยอกเย้าขึ้นมาแวบหนึ่ง
"ดูท่าเจ้าเองก็วิปริตไม่เบาเหมือนกันนี่"
หลี่เซี่ยนหัวเราะเบาๆ ทำลายความเงียบสงัดรอบด้าน
เมื่อเจิ้งเหลิ่งชิวได้ยินดังนั้น ก็เพียงเช็ดมืออย่างเฉยเมย ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำวิจารณ์ของหลี่เซี่ยนแม้แต่น้อย
"ล้วนเป็นคนที่ใช้ชีวิตแขวนอยู่บนคมดาบ เรื่องพรรค์นี้ไม่นับเป็นกระไรได้"
เขากล่าวอย่างสงบ ราวกับเคยชินกับเรื่องราวเช่นนี้จนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
อย่างไรเสียก็เป็นคนที่ลงมาจากสำนักสยบมารแห่งจงโจว ย่อมมิใช่พวกหุ่นประดับที่ตระกูลเถี่ยเลี้ยงดูขึ้นมา