เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้นหรือ?
วิชาฝีมือกลืนเมฆพ่นหมอก ลวงล่อจิตใจของหลี่เซี่ยนนี้ ย่อมได้มาจากมารเจียวตนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
นับตั้งแต่หลอมรวมโลหิตปราณและวิชาฝีมือของมารเจียวเข้าสู่ร่างจนแตกฉาน หลี่เซี่ยนยังคงรู้สึกไม่หนำใจ ช่วงนี้เขาจึงพลิกดูเศษเสี้ยวความทรงจำที่ได้มาจากมารเจียวอยู่ตลอด
มารเจียวที่ตั้งตนเป็นพญามังกรผานเหอตนนั้น แม้ฝีมือจะไม่เท่าไร ทว่าก็มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี ประสบการณ์ความรู้ย่อมพอมีอยู่บ้าง
แน่นอนว่า วิชาเทพเสวียนหมิงสลายมารของหลี่เซี่ยน เพียงดูดซับเศษเสี้ยวความทรงจำของมารเจียวมาได้ส่วนหนึ่งเท่านั้น ทว่าเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ในช่วงก่อนที่หลี่เซี่ยนจะเข้ากักตนฝึกวิชา เขาได้พบจากความทรงจำของมารเจียวจริงๆ ว่า พรสวรรค์อิทธิฤทธิ์ประจำเผ่าพันธุ์ของพวกมัน แท้จริงแล้วสามารถใช้วิชาลับมาขุดค้นและเสริมให้แกร่งกล้าขึ้นได้
ทว่าน่าเสียดาย ความทรงจำจากมารเจียวระบุชัดเจนว่ามันไม่มีวิชาลับที่ว่านี้ ทางเดียวทำได้เพียงปล่อยให้เพิ่มพูนขึ้นอย่างช้าๆ ไปตามกาลเวลา
ทว่าหลี่เซี่ยนกลับต่างออกไป แม้เขาจะไม่มีวิชาลับ แต่ก็ยังสามารถหาหนทางอื่นมาเพิ่มพูนพรสวรรค์อิทธิฤทธิ์เหล่านี้ได้อยู่ดี