เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 พี่หญิง ท่านชอบคนวิปริตหรือ
สีหน้าของหม่าเจินหงย่ำแย่อย่างยิ่ง มืดมนทะมึนคล้ายหยาดหยดเป็นน้ำออกมาได้
นับแต่ออกเดินทางจากสำนักเสวียนชิง เขาก็มุ่งหน้ามายังชิงโจวแห่งนี้ ตลอดทางท่องเที่ยวชมทัศนียภาพ เสพสุขกินดื่ม เที่ยวเล่นทางนี้รอบหนึ่ง เตร็ดเตร่ทางนั้นรอบหนึ่ง จากนั้นค่อยหาสาวงามท้องถิ่นมาเปิดอกพูดคุยหยอกล้อ พอรุ่งสางวันใหม่ก็เร้นกายจากไปอย่างเงียบงัน ชีวิตเช่นนี้ช่างอิสระเสรีเกินจะเอ่ย
ท่องเที่ยวท่ามกลางขุนเขาสายน้ำ เชยชมสตรีงามทั่วทุกสารทิศ สนทนาสรวลเสเฮฮา ชีวิตเยี่ยงนี้เปรียบไปแล้วยังสุขสบายกว่ายามอยู่สำนักเสวียนชิงเสียอีก กระทั่งทำให้เขาหลงระเริงจนลืมหวนกลับ
ก็เพราะเหตุนี้เอง เขาจึงเสียเวลาไปไม่น้อย เพิ่งจะเดินทางมาถึงชิงโจวเมื่อสองวันก่อน
ทว่าในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะไปเยือนหยวนเฟิ่งหนานที่ที่ทำการสำนักสยบมาร ทางฝั่งนี้กลับเกิดการปะทะกันขึ้นเสียได้
หลิวหานเยียนนั้นเขาย่อมรู้จัก ศิษย์สายตรงของสำนักใหญ่ผู้มีชื่อเสียงแห่งผืนพิภพจงโจว นางทั้งงดงามและเฉลียวฉลาด อีกทั้งเคยพบหน้ากับเขาอยู่หลายครา
ที่สำคัญที่สุดก็คือ ตลอดมานั้น สตรีผู้นี้มีใจปฏิพัทธ์ภักดีต่อเขาหม่าเจินหงเพียงผู้เดียว
ดังนั้น...
เมื่อเห็นหลิวหานเยียนตกอยู่ในที่นั่งลำบาก หม่าเจินหงย่อมมิอาจนั่งดูดาย