เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 159 เหลวไหลสิ้นดี!
เผชิญหน้ากับผู้เป็นอาจารย์อย่างเสิ่นเสวียนอันที่กำลังโกรธจนหนวดกระดิกตาถมึงทึง หม่าเจินหงกลับยังคงไม่แยแสใส่ใจแม้แต่น้อย
"โธ่ ท่านอาจารย์ อย่าได้จริงจังเคร่งเครียดปานนั้นเลยขอรับ วันๆ เอาแต่ปั้นหน้าบึ้งตึงท่านไม่เหน็ดเหนื่อยบ้างหรือ มิสู้ทำอย่างข้า ละวางทิฐิลง ใช้ชีวิตให้สบายอุรา เป็นอิสระไร้พันธนาการ เสวยสุขสำราญใจ นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง!"
หม่าเจินหงแสดงท่าทีประหนึ่งว่าเป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่ง ราวกับว่าบนโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดคู่ควรให้เขาต้องใส่ใจ
แม้จะอยู่ภายในสำนักเสวียนชิงอันเป็นสำนักอันดับหนึ่งแห่งจงโจว เขาก็ยังมีคุณสมบัติพอที่จะทำตัวเสเพลปล่อยปละละเลยเช่นนี้
เหตุผลมิใช่อื่นใด เพียงเพราะเขามีต้นทุนที่เพียบพร้อมเหลือล้น ขอเพียงเขาดำเนินชีวิตไปตามจังหวะก้าวของตนเองโดยไม่มีสิ่งไม่คาดฝันเกิดขึ้น แม้ไม่อาจเอ่ยได้เต็มร้อยว่าจะบรรลุแดนเทพยุทธ์ได้หรือไม่ ทว่าการเข้าสู่อริยะนั้นย่อมเป็นสิ่งที่แน่แท้ประหนึ่งตอกตะปูบนแผ่นไม้
แต่หากเป็นขั้นเข้าสู่อริยะ ย่อมไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน